Türkiye’nin coğrafi bölgeleri belirlenirken iklim, bitki örtüsü, yeryüzü şekilleri ve ekonomik faaliyetler gibi unsurlar temel alınmıştır. Bu sistemleştirme, 1941 yılında Ankara’da toplanan 1. Coğrafya Kongresi sonucunda karara bağlanmış ve o günden bu yana resmiyetini korumuştur.
Türkiye'nin 7 Coğrafi Bölgesi
Türkiye, toplamda 7 ana coğrafi bölgeden oluşmaktadır. Bu bölgeler, konumlandıkları yörelerin isimleriyle anılırlar. İşte Türkiye'nin yedi bölgesi:
-
Marmara Bölgesi: Sanayi ve nüfusun en yoğun olduğu, Asya ve Avrupa'yı birbirine bağlayan bölgedir.
-
Ege Bölgesi: Kıyı şeridindeki girinti çıkıntıları, zeytinlikleri ve antik kentleriyle tanınır.
-
Akdeniz Bölgesi: Toros Dağları'nın hakim olduğu, narenciye ve seracılığın merkezi olan bölgedir.
-
İç Anadolu Bölgesi: Türkiye'nin tahıl ambarı olarak bilinir ve bozkır iklimi hakimdir.
-
Karadeniz Bölgesi: Her mevsim yağış alan, gür ormanları ve dik yamaçlarıyla ünlü kuzey şerididir.
-
Doğu Anadolu Bölgesi: Yüz ölçümü en büyük ve en yüksek rakımlı, kış şartlarının en sert geçtiği bölgedir.
-
Güneydoğu Anadolu Bölgesi: Tarımsal potansiyeli yüksek ovaları ve tarihi dokusuyla öne çıkan güney hattıdır.
Bölge Sınırları Nasıl Belirlendi?
Bölgeler sadece idari sınırlarla (il sınırlarıyla) çizilmemiştir. Bir ilin toprakları birden fazla coğrafi bölge içinde yer alabilir. Örneğin, Balıkesir ilinin hem Marmara hem de Ege Denizi'ne kıyısı olduğu için toprakları her iki bölgeye de yayılmıştır. Temel ayrım noktası, bölgenin genel karakteristiğini yansıtan doğal benzerliklerdir.
Bu 7 ana bölge, kendi içlerinde daha detaylı inceleme yapılabilmesi için toplamda 21 bölüme ve çok sayıda yöreye ayrılır. Bu alt bölümlendirme, tarım haritaları ve kalkınma planları oluşturulurken uzmanlara yol gösterir.
