Bir millet düşünün… Tarihin en zorlu dönemlerinden geçmiş. Yokluk görmüş, acı çekmiş, yıkılmış ama her defasında ayağa kalkmayı başarmış. Bağımsızlığına, değerlerine ve geleceğine sahip çıkmış.

Peki, bugün?

Geçmişimizle gurur duyuyoruz. Destanlarımızı anlatıyor, kahramanlarımızı anıyor, tarihimizin büyüklüğünden söz ediyoruz. Elbette gurur duyacağız. Ama insan ister istemez soruyor: Geçmişimizle bu kadar övünürken bugünümüzü ne kadar sorguluyoruz?

Asıl mesele de burada başlıyor.

Bir süredir toplum olarak garip bir alışkanlık edindik. Pek çoğumuz bir şeylerden şikâyet ediyor, değişim istiyor. Peki, konu sorumluluk almaya gelince aynı kararlılığı gösterebiliyor muyuz?

Haksızlıktan yakınıyoruz, adaletten söz ediyoruz, liyakatin önemini anlatıyoruz. Bütün bunları yalnızca kendimiz için mi istiyoruz, yoksa herkes için mi?

İnsanın kendisine sorması gereken soru budur. Çünkü adalet, yalnızca bize lazım olduğunda hatırlanacak bir değer değildir. Hakkaniyet de işimize geldiğinde savunulacak bir ilke değildir.

Bir sağlık çalışanının yorgunluğunu, bir öğretmenin kaygısını, bir işçinin alın terini, bir emeklinin geçim mücadelesini görmeden güçlü bir toplumdan söz etmek eksik kalır. Bu insanların her biri, ülkemizin yükünü omuzlayan milyonların bir parçasıdır. Emeklerine saygı göstermek, sorunlarını dinlemek ve çözüm aramak ortak sorumluluğumuzdur.

Vatan sevgisi yalnızca güzel sözler söylemek değildir. Gerektiğinde eksikleri görmek, yanlışları eleştirmek ve daha iyisi için çaba göstermektir. Üstelik bunu birbirimizi kırmadan, ayrıştırmadan; hukukun ve vicdanın çizgisinden ayrılmadan da yapabiliriz.

Şunu kabul edelim: Bir milletin büyüklüğü yalnızca geçmişte kazandığı zaferlerle ölçülmez. Bugün adalete, emeğe, eğitime, bilime ve insan onuruna verdiği değerle de ölçülür.

Tarih bize büyük bir miras bıraktı. Ancak o mirası taşımak, yalnızca geçmişi anlatmakla mümkün değil. Çalışmak, üretmek, düşünmek, sorgulamak ve gerektiğinde kendimizi eleştirmek gerekiyor. En önemlisi de birbirimizin derdine yabancılaşmamak.

Çünkü bir toplumun en ağır kayıplarından biri, birbirine duyduğu güveni ve ortak sorumluluk bilincini yitirmesidir.

Ey Türk! Titre ve kendine dön!

Bu söz bir başkasına karşı değil, kendimize yönelttiğimiz bir çağrıdır. Vicdanımıza, adalete, dürüstlüğe, liyakate ve dayanışmaya dönelim. Birbirimizin hakkına saygı duymayı, farklılıklarımıza rağmen aynı geleceği paylaştığımızı unutmayalım.

Kimse bizden mucize beklemiyor. Ama hepimizin yapabileceği bir şey var: Üzerimize düşeni yapmak.

Çünkü geçmişte büyük olmak, gelecekte de büyük kalacağımızın garantisi değildir. Bugün ne yaptığımız, neyi savunduğumuz ve bizden sonrakilere nasıl bir ülke bırakacağımız önemlidir.

Belki de artık kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur: Biz atalarımızla gurur duyuyoruz. Peki, yarın çocuklarımız da bizimle gurur duyabilecek mi?

İşte insanı asıl titretecek soru budur.

Ey Türk! Titre ve kendine dön!

Çünkü mesele geçmişte kim olduğumuz değil, bugün nasıl bir insan ve nasıl bir toplum olmayı seçtiğimizdir.